Monthly Archives: Νοέμβριος 2015

ΜΕΤΡΗΣΕΙΣ

 

 

Εργομετρικές ασκήσεις  & ανάλυση σωματικής κατάστασης ανα 3μηνο σε ολους τους αθλητες μας.

Φυςικά δεν λείπουν και οι γονεις!!!

ΤΑ DOJO ΜΑΣ

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

Η ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ UNESCO

 

Η δήλωση της Unesco για το Judo
image

Η UNESCO χαρακτήρισε το Judo ως το κορυφαίο και πλέον ολοκληρωμένο άθλημα για τη βελτίωση της σωματικής και ψυχικής ανάπτυξης των παιδιών: «είναι ο πιο αποτελεσματικός σύνδεσμος ανάμεσα στην ψυχική και τη σωματική ευημερία του παιδιού, επειδή επιτρέπει μέσα από το παιχνίδι και διασκέδαση για την ανάπτυξη της αυτό». Το τζούντο είναι ολυμπιακό άθλημα από το 1964 και η Διεθνής Ολυμπιακή Επιτροπή το θεώρησε  ως το πιο ολοκληρωμένο άθλημα, τη βελτίωση της ποιότητας ζωής εκείνων που την ασκούν.

Πιο συγκεκριμένα, όπως αναφέρει, το Judo εδραιώνει σημαντικότατες αξίες στον χαρακτήρα του παιδιού, όπως:

1. το σεβασμό
2. την ευγένεια
3. την ειλικρίνεια
4. την αξιοπρέπεια
5. τον αυτοέλεγχο
6. τη φιλία
7. το αίσθημα του δικαίου
8. την εντιμότητα

Σημαντικότερη ακόμα είναι η ανάπτυξη του αισθήματος του αυτοσεβασμού, ειδικά σε παιδιά περιορισμένης ανάπτυξης ή σε παιδιά που έχουν υποστεί καταπίεση ή και βία. Πάνω απ’ όλα όμως, αναγνωρίζεται η σημαντικότητα της διδασκαλίας του ukemi (τεχνικές πτώσης) που προστατεύει το παιδί σε όλη τη ζωή του από τραυματισμούς που μπορεί να συμβούν κατά τη διάρκεια εκτέλεσης οποιασδήποτε άλλης αθλητικής δραστηριότητας ή από τυχαία γεγονότα.

 

 

ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ-

Οι νικητές των Ολυμπιακών Τουρνουά

image

Οι νικητές και οι νικήτριες στα Ολυμπιακό τουρνουά τζούντο από την Αθήνα του 1896 έως και την Αθήνα του 2004, ήταν οι εξής:

Οι νικητές στα Ολυμπιακά τουρνουά (στις υπάρχουσες κατηγορίες)

ΑΝΔΡΕΣ – 60 κιλά
2004 Αθήνα 1. Τανταχίρο Νομούρα (Ιαπωνία)
2. Νέστορ Κεργκιάνι (Γεωργία)
3. Κασχμπαατάρ Τσαγκαανμπαατάρ (Μογγολία) & Μιν Χο Τσόι (Κορέα)
2000 Σίδνεϊ 1. Τανταχίρο Νομούρα (Ιαπωνία)
2. Μπου Κιούνγκ Γιούνγκ (Κορέα)
3. Μανόλο Πουλότ (Κούβα) & Αϊντίν Σμαγκούλοφ (Κιργιστάν)
1996 Ατλάντα

1. Τανταχίρο Νομούρα (Ιαπωνία)
2. Τζιρολάμο Τζιοβινάτζο (Ιταλία)
3. Ρίτσαρντ Τράουτμαν (Γερμανία) & Ντόρπα Ναρμαντάκ (Μογγολία)
1992 Βαρκελώνη 1. Ναμίζ Χουσείνοφ (Κοινοπολιτεία)
2. Κιούνγκ Χιούνγκ Γιούν (Κορέα)
3. Ταντανόρι Κοσίνο (Ιαπωνία) & Ρίτσαρντ Τράουτμαν (Γερμανία)
1988 Σεούλ 1. Γιαε Γιουπ Κιμ (Κορέα)
2. Κέβιν Ασάνο (ΗΠΑ)
3. Σινγί Χοσοκάουα & Αμιράν Τοτικασβίλι (ΕΣΣΔ)
1984 Λος Άντζελες 1. Σινγί Χοσοκάουα (Ιαπωνία)
2. Γιάε Γιουπ Κιμ (Κορέα)
3. Έντουαρντς Λίντι (ΗΠΑ) & Νιλ Εκερσλεϊ (Βρετανία)
1980 Μόσχα 1. Τιερί Ρεί (Γαλλία)
2. Χοσέ Ραφαέλ Ροντρίγκεζ Καρμονέλ (Κούβα)
3. Τίμπορ Κίντσες (Ουγγαρία) & Αραμπί Γεμίς (ΕΣΣΔ)

ΑΝΔΡΕΣ -66 κιλά
2004 Αθήνα 1. Μασάτο Ουτσισίμπα (Ιαπωνία)
2. Γιόζεφ Κρνάτς (Σλοβακία)
3. Γκεόργκι Γκεοργκίεφ (Βουλγαρία) & Γιορντάνις Αρεντσίμπια (Κούβα)
2000 Σίδνεϊ 1. Χουσείν Οζκάν (Τουρκία)
2. Λαρμπί Μπενμπουνταούντ (Γαλλία)
3. Γκεόργκι Βαζαγκασβίλι (Γεωργία) & Τζιρολάμο Τζιοβινάτζο (Ιταλία)
1996 Ατλάντα 1. Ούντο Γκελμάλζ (Γερμανία)
2. Γιουκιμάσα Νακαμούρα (Ιαπωνία)
3. Ισραέλ Χερναντέζ Πλάνας (Κούβα) & Ενρίκε Γκιμαράεζ (Βραζιλία)
1992 Βαρκελώνη 1. Ροτζέριο Καρντόσο (Βραζιλία)
2. Γιόζεφ Τσάκ (Ουγγαρία)
3. Ούντο Γκελμάλζ (Γερμανία) & Ισραέλ Χερναντέζ Πλάνας (Κούβα)
1988 Σεούλ 1. Κιούνγκ Κεούν Λι (Κορέα)
2. Γιανούζ Παβλόφσκι (Πολωνία)
3. Γιοσούκε Γιαμαμότο (Ιαπωνία) & Μπρούνο Καραμπέτα (Γαλλία)
1984 Λος Άντζελες 1. Γιοσιγιούκι Ματσουόκα (Ιαπωνία)
2. Γιούνγκ Οχ Χουάνγκ (Κορέα)
3. Γιόζεφ Ρέιτερ (Αυστρία) & Μαρκ Αλεσάντρ (Γαλλία)
1980 Μόσχα 1. Νικολάι Σολοντούκιν (ΕΣΣΔ)
2. Τζεντγινγκ Νταμντίν (Μογγολία)
3. Ιλγιάν Ντέντκοφ (Βουλγαρία) & Γιανούζ Παβλόφσκι (Πολωνία)

ΑΝΔΡΕΣ -73 κιλά
2004 Αθήνα 1. Βον Χι Λι (Κορέα)
2. Βιτάλι Μακάροφ (Ρωσία)
3. Τζέιμς Πέντρο (ΗΠΑ) & Λεάντρο Γκουϊλέιρο (Βραζιλία)
2000 Σίδνεϊ 1. Τζιουζέπε Μανταλόνι (Ιταλία)
2. Τιάγκο Καμίλο (Βραζιλία)
3. Ανατόλι Λαριούκοφ (Λευκορωσία) & Βσεβολόντ Ζελόνις (Λετονία)
1996 Ατλάντα 1. Κένζο Νακαμούρα (Ιαπωνία)
2. Ντάε Σουνγκ Κβάκ (Κορέα)
3. Τζίμι Πέντρο (ΗΠΑ) & Κριστόφ Γκαγλιάνο (Γαλλία)
1992 Βαρκελώνη 1. Τοσιχίκο Κόγκα (Ιαπωνία)
2. Μπερταλάν Χάιτος (Ουγγαρία)
3. Σάι-Ορέν Σμάντια (Ισραήλ) & Χουν Γιόνγκ Τσούνγκ (Κορέα)
1988 Σεούλ 1. Μάρκ Αλεσάντρ (Γαλλία)
2. Σβεν Λολ (Δ. Γερμανία)
3. Γκεόργκι Τενάντζε (ΕΣΣΔ) & Μάικλ Σβέιν (ΗΠΑ)
1984 Λος Άντζελες 1. Μπιεόνγκ Κεούν Αν (Κορέα)
2. Έτζιο Γκάμπα
3. Λούις Ονμούρα (Βραζιλία) & Κέριθ Μπράουν (Βρετανία)
1980 Μόσχα 1. Έτζιο Γκάμπα (Ιταλία)
2. Νιλ Ανταμς (Βρετανία)
3. Κάρλ-Χάιντζ Λέμαν (Δ. Γερμανία) & Ραβντάν Νταβαανταλάι (Μογγολία)
1976 Μόντρεαλ 1. Έκτορ Ροντρίγκεζ Τόρες (Κούβα)
2. Εούν Κιούνγκ Τσάνγκ (Κορέα)
3. Γιόζεφ Τούντσικ (Ουγγαρία) & Φελίτσε Μαριάνι (Ιταλία)
1972 Μόναχο 1. Τακάο Καβαγκούτσι (Ιαπωνία)
3.Γιονγκ Ικ Κιμ (Β. Κορέα) & Ζαν-Ζακ Μουνιέρ (Γαλλία)
1964 Τόκιο 1. Τακεχίντε Νακατάνι (Ιαπωνία)
2. Έρικ Χάνι (Ελβετία)
3. Αρόν Μπογκολιούμποφ (ΕΣΣΔ) & Ολεγκ Στεπάνοφ (ΕΣΣΔ)

ΑΝΔΡΕΣ -81 κιλά
2004 Αθήνα 1. Ηλίας Ηλιάδης (ΕΛΛΑΔΑ)
2. Ρόμαν Γκόντιουκ (Ουκρανία)
3. Ντμίτρι Νοσόφ (Ρωσία) & Φλάβιο Κάντο (Βραζιλία)
2000 Σίδνεϊ 1. Μακότο Τακιμότο (Ιαπωνία)
2. Ιν-Τσουλ Τσο (Κορέα)
3. Νούνο Ντελγκάδο (Πορτογαλία) & Αλεξέι Μπουντολίν (Εσθονία)
1996 Ατλάντα 1. Νταμέλ Μπουράς (Γαλλία)
2. Τοσιχίκο Κόγκα (Ιαπωνία)
3. Ιν-Τσουλ Τσο (Κορέα) & Σόσο Λιπαρτελιάνι (Γεωργία)
1992 Βαρκελώνη 1. Χιντεχίκο Γιοσίντα (Ιαπωνία)
2. Τζέισον Μόρις (ΗΠΑ)
3. Μπερτράντ Νταμεσίν (Γαλλία) & Μπιούνγκ-Γιο Κιμ (Κορέα)
1988 Σεούλ 1. Βαλντεμάρ Λεγκιέν (Πολωνία)
2. Φρανκ Βιενέκε (Αν. Γερμανία)
3. Τόρστεν Μπρέτσοτ (Δ. Γερμανία) & Μπατσίρ Βαράεφ (ΕΣΣΔ)
1984 Λος Άντζελες 1. Φρανκ Βιενέκε (Αν. Γερμανία)
2. Νιλ Ανταμς (Βρετανία)
3. Μισέλ Νοβάκ (Γαλλία) & Μιρτσέα Φράτιτσα (Ρουμανία)
1980 Μόσχα 1. Σότα Καμπαρέλι (ΕΣΣΔ)
2. Χουάν Φερέρ Λα Χερά (Κούβα)
3. Χάραλντ Χάινκε (Δ. Γερμανία) & Μπερνάρντ Τσουλουγιάν (Γαλλία)
1976 Μόντρεαλ 1. Βλαντιμίρ Νεβζέροφ (ΕΣΣΔ)
2. Κόγι Κουραμότο (Ιαπωνία)
3. Μάριαν Ταλάι (Πολωνία) & Πατρίκ Βιάλ (Γαλλία)
1972 Μόναχο 1. Τομοκάζου Νομούρα
2. Αντονι Ζαικόφσκι (Πολωνία)
3. Νέτμαρ Χότγκερ (Δ. Γερμανία) & Ανατόλι Νοβικόφ (ΕΣΣΔ)

ΑΝΔΡΕΣ -90 κιλά
2004 Αθήνα 1. Ζουράμπ Ζβιανταουρί (Γεωργία)
2. Χιρόσι Ιζούμι (Ιαπωνία)
3. Κασανμπί Ταόφ (Ρωσία) & Μαρκ Χουίζινγκα (Ολλανδία)
2000 Σίδνεϊ 1. Μαρκ Χουϊζίνγκα (Ολλανδία)
2. Κάρλος-Εδουάρδο Χονοράτο (Βραζιλία)
3. Φρεντερίκ Ντεμοντφασόν (Γαλλία) & Ρουσλάν Μασουρένκο (Ουκρανία)
1996 Ατλάντα 1. Κι Γιούνγκ Γεόν (Κορέα)
2. Αρμέν Μπαγκντασάροφ (Ουζμπεκιστάν)
3. Μάρκο Σπίτκα (Γερμανία) & Μαρκ Χουϊζίνγκα (Ολλανδία)
1992 Βαρκελώνη 1. Βαλντεμάρ Λεγκιέν (Πολωνία)
2. Πασκάλ Ταγιότ (Γαλλία)
3. Χιροτάκα Οκάντα (Ιαπωνία) & Νίκολας Γκιλ (Καναδάς)
1988 Σεούλ 1. Πίτερ Σεϊσενμπάχερ (Αυστρία)
2. Βλάντιμιρ Τσεστάκοφ (ΕΣΣΔ)
3. Ακινόμπου Οσάκο (Ιαπωνία) & Μπεν Σπίκερς (Ολλανδία)
1984 Λος Άντζελες 1. Πίτερ Σεϊσενμπάχερ (Αυστρία)
2. Ρόμπερτ Μπέρλαντ (ΗΠΑ)
3. Σέικι Νόσε (Ιαπωνία) & Βάλτερ Καρμόνα (Βραζιλία)
1980 Μόσχα 1. Γιούργκεν Ροτλισμπέργκερ (Ελβετία)
2. Ισαάκ Αζκούι Ολίβα (Κούβα)
3. Ντέτλεφ Ούλτς (Δ. Γερμανία) & Αλεξάντρ Γιάτσκεβιτς (ΕΣΣΔ)
1976 Μόντρεαλ 1. Ισάμου Σονόντα (Ιαπωνία)
2. Βαλερί Ντβοϊνίκοφ (ΕΣΣΔ)
3. Σλάβκο Ομπάντοφ (Γιουγκοσλαβία) & Γιούνγκ Τσουλ Παρκ (Κορέα)
1972 Μόναχο 1. Σινόμπου Σεκίνε (Ιαπωνία)
2. Σεούνγκ Λιπ Οχ (Κορέα)
3. Μπράιαν Τζάκς (Βρετανία) & Ζαν-Πολ Κοσέ (Γαλλία)
1964 Τόκιο 1. Ισάο Οκάνο (Ιαπωνία)
2. Βόλφγκανγκ Χόφμαν (Γερμανία)
3. Τζέιμς Μπρέγκμαν (ΗΠΑ) & Χι Τάε Κιμ (Κορέα)

ΑΝΔΡΕΣ -100 κιλά
2004 Αθήνα 1. Ιχάρ Μακαράου (Λευκορωσία)
2. Σουνγκ Χο Γιάνκ (Κορέα)
3. Μίκαελ Γιούρακ (Γερμανία) & Άριελ Ζεέβι (Ισραήλ)
2000 Σίδνεϊ 1. Κοσέι Ινούε (Ιαπωνία)
2. Νίκολας Γκιλ (Καναδάς)
3. Γιούρι Στέπκιν (Ρωσία) & Στεφάν Τρενό (Γαλλία)
1996 Ατλάντα 1. Πάβελ Νάστουλα (Πολωνία)
2. Μιν Σου Κιμ (Κορέα)
3. Στεφάν Τρενό (Γαλλία) & Αουρέλιο Μιγκέλ (Βραζιλία)
1992 Βαρκελώνη 1. Ανταλ Κόβακς (Ουγγαρία)
2. Ράιμοντ Στίβενς (Βρετανία)
3. Τέο Μέιερ (Ολλανδία) & Ντμίτρι Σεργκέεφ (Κοινοπολιτεία)
1988 Σεούλ 1. Αουρέλιο Μιγκέλ (Βραζιλία)
2. Μάρκ Μέιλινγκ (Α. Γερμανία)
3. Ρόμπερτ Φαν Ντε Βάλε (Βέλγιο) & Ντένις Στιούαρτ (Βρετανία)
1984 Λος Άντζελες 1. Ζου Χιούνγκ (Κορέα)
2. Ντάγκλας Βιεϊρά (Βραζιλία)
3. Μπιάρνι Φρίντρικσον (Ισλανδία) & Γκούντερ Νουρέτερ (Α. Γερμανία)
1980 Μόσχα 1. Ρόμπερτ Φαν Ντε Βάλε (Βέλγιο)
2. Τενγκίζ Κουμπουλουρί (ΕΣΣΔ)
3. Ντέτμαρ Λόρεντζ (Δ. Γερμανία) & Χένκ Νούμαν (Ολλανδία)
1976 Μόντρεαλ 1. Καζουχίρο Νινομίγια (Ιαπωνία)
2. Ραμάζ Καρσιλάντζε (ΕΣΣΔ)
3. Νταβίντ Στάρμπρουκ (Βρετανία) & Γιούργκεν Ροτλίσμπεργκερ (Ελβετία)
1972 Μόναχο 1. Σότα Τσοτσοσβίλι (ΕΣΣΔ)
2. Νταβίντ Στάρμπρουκ (Βρετανία)
3. Τσιάκι Ίσι (Βραζιλία) & Πολ Μπάρτ (Α. Γερμανία)

ΑΝΔΡΕΣ +100 κιλά
2004 Αθήνα 1. Κείγι Σουζούκι (Ιαπωνία)
2. Τάμερλαν Τμένοφ (Ρωσία)
3. Ντένις Φαν Ντερ Γκέεστ (Ολλανδία)
& Ίντρεκ Πέρτελσον (Εσθονία)
2000 Σίδνεϊ 1. Νταβίντ Ντουγέ (Γαλλία)
2. Σινίτσι Σινοχάρα (Ιαπωνία)
3. Τάμερλαν Τμένοφ (Ρωσία) & Ιντρεκ Πέρτελσον (Εσθονία)
1996 Ατλάντα 1. Νταβίντ Ντουγέ (Γαλλία)
2. Ερνέστο Πέρεζ (Ισπανία)
3. Χάρι Φαν Μπάρνεβελντ (Βέλγιο)
& Φρανκ Μέλερ (Γερμανία)
1992 Βαρκελώνη 1. Νταβίντ Κακαλεϊσβίλι (Κοινοπολιτεία)
2. Ναόγια Ογκάουα (Ιαπωνία)
3. Νταβίντ Ντουγέ (Γαλλία) & Ιμρέ Σόζ (Ουγγαρία)
1988 Σεούλ 1. Χιτόσι Σάιτο (Ιαπωνία)
2. Χένρι Στόρ (Δ. Γερμανία)
3. Γιονγκ Τσουλ Τσο (Κορέα)
& Γκρίγκορι Βέριτσεφ (ΕΣΣΔ)
1984 Λος Άντζελες 1. Χιτόσι Σάιτο (Ιαπωνία)
2. Αντζελό Παριζί (Γαλλία)
3. Γιονγκ Τσουλ Τσο (Κορέα) & Μαρκ Μπέργκερ (Καναδάς)
1980 Μόσχα 1. Αντζελό Παριζί (Γαλλία)
2. Ντίμιταρ Ζαπριάνοφ (Βουλγαρία)
3. Βλάντιμιρ Κότσμαν (Τσεχοσλοβακία)
& Ράντομιρ Κοβάσεβιτς (Γιουγκοσλαβία)
1976 Μόντρεαλ 1. Σεργκέι Νοβίκοφ (ΕΣΣΔ)
2. Γκούντερ Νουρέτερ (Α. Γερμανία)
3. Σούμιο Έντο (Ιαπωνία) & Άλεν Κοάγκε (ΗΠΑ)
1972 Μόναχο 1. Βιμ Ρούσκα (Ολλανδία)
2. Κλάους Γκλάν (Α. Γερμανία)
3. Γκίβι Ονασβίλι (ΕΣΣΔ) & Μοτόκι Νισιμούρα (Ιαπωνία)
1964 Τόκιο 1. Ισάο Ινοκούμα (Ιαπωνία)
2. Άλφρεντ Ρότζερς (Καναδάς)
3. Άνζορ Κικνάντζε (ΕΣΣΔ) & Παρναόζ Τσικβιλάντζε (ΕΣΣΔ)

Οι νικητές στα Ολυμπιακά τουρνουά στην Όπεν Κατηγορία
(καταργήθηκε μετά τους Ολυμπιακούς του 1984)

ΑΝΔΡΕΣ Όπεν
1984 Λος Άντζελες 1. Γιασουχίρο Γιαμασίτα (Ιαπωνία)
2. Μοχάμεντ Ρασβάν (Αίγυπτος)
3. Μιχαίλ Τσιόκ (Ρουμανία) & Άρτουρ Σνάμπελ (Α. Γερμανία)
1980 Μόσχα 1. Ντιέτμαρ Λόρεντζ (Δ. Γερμανία)
2. Αντζελό Παριζί (Γαλλία)
3. Αντραζ Οζβάρ (Ουγγαρία) & Άρθουρ Μαπ (Βρετανία)
1976 Μόντρεαλ 1. Χαρούκι Ουεμούρα (Ιαπωνία)
2. Κιθ Ρέμφρι (Βρετανία)
3. Γιαε Κι Τσο (Κορέα) & Σότα Τσοτσοσβίλι (ΕΣΣΔ)
1972 Μόναχο 1. Βιμ Ρούσκα (Ολλανδία)
2. Βιτάλι Κουζνέτσοφ (ΕΣΣΔ)
3. Ζαν-Κλοντ Μπροντανί (Γαλλία) & Αντζελό Παριζί (Βρετανία)
1964 Τόκιο 1. Άντον Γκίισινκ (Ολλανδία)
2. Άκιο Καμινάγκα (Ιαπωνία)
3. Κλάους Γκλαν (Γερμανία) & Τεοντόρ Μπορονόβσκις (Αυστραλία)

Οι νικήτριες στα Ολυμπιακά τουρνουά (στις υπάρχουσες κατηγορίες)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ – 48 κιλά
2004 Αθήνα 1. Ριόκο Τάνι (Ιαπωνία)
2. Φρεντερίκ Γιοσινέτ (Γαλλία)
3. Τζούλια Ματίας (Γερμανία) & Φενγκ Γκάο (Κίνα)
2000 Σίδνεϊ 1. Ριόκο Ταμούρα-Τάνι (Ιαπωνία)
2. Λιούμποφ Μπρουλέτοβα (Ρωσία)
3. Άνα-Μαρία Γκραντάντε (Γερμανία) & Αν Σίμονς (Βέλγιο)
1996 Ατλάντα 1. Σουν Χούι Κίε (Β. Κορέα)
2. Ριόκο Ταμούρα-Τάνι (Ιαπωνία)
3. Γιολάντα Σόλερ (Ισπανία) & Αμαριλίς Σαβόν Καρμενάτε (Κούβα)
1992 Βαρκελώνη 1. Σεσίλια Νόβακ (Γαλλία)
2. Ριόκο Ταμούρα-Τάνι (Ιαπωνία)
3. Χούλια Σενγιούρτ (Τουρκία) & Αμαριλίς Σαβόν Καρμενάτε (Κούβα)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ – 52 κιλά
2004 Αθήνα 1. Ντονγκμέι Σιάν (Κίνα)
2. Γιούκι Γιοκοσάβα (Ιαπωνία)
3. Αμαριλίς Σαβόν (Κούβα) & Ίλσεν Έιλεν (Βέλγιο)
2000 Σίδνεϊ 1. Λέγκνα Βερντέτσια-Ροντρίγκεζ (Κούβα)
2. Νορίκο Ναραζάκι (Ιαπωνία)
3. Γιουσιάνγκ Λιού (Κίνα) & Σουν Χούι Κίε (Β. Κορέα)
1996 Ατλάντα 1. Μαρί-Κλερ Ρεστού (Γαλλία)
2. Σουκ Χι Χιούν (Κορέα)
3. Λέγκνα Βερντέτσια-Ροντρίγκεζ (Κούβα) & Νορίκο Σουγκαβάρα (Ιαπωνία)
1992 Βαρκελώνη 1. Αλμουντένα Μουνόζ (Ισπανία)
2. Νορίκο Μιζογκούτσι (Ιαπωνία)
3. Λι Ζονγκιούν (Κίνα) & Σάρον Ρέντλ (Βρετανία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ – 57 κιλά
2004 Αθήνα 1. Ιβόν Μπένις (Γερμανία)
2. Σουν Χούι Κίε (Β. Κορέα)
3. Ντέμπορα Γκραβενστίν (Ολλανδία) & Γιουρισλέιντι Λουπετέι (Κούβα)
2000 Σίδνεϊ 1. Ισαμπέλ Φερναντέζ (Ισπανία)
2. Ντριούλις Γκονζάλες Μοράλες (Κούβα)
3. Κίε Κουσακάμπε (Ιαπωνία) & Μαρία Πέκλι (Αυστραλία)
1996 Ατλάντα 1. Ντριούλις Γκονζάλες Μοράλες (Κούβα)
2. Σουν Γιόνγκ Γιούνγκ (Κορέα)
3. Μαριζαμπέλ Λομπά (Βέλγιο) & Ισαμπέλ Φερναντέζ (Ισπανία)
1992 Βαρκελώνη 1. Μίριαμ Μπλάσκο (Ισπανία)
2. Νίκολα Φέρμπραθερ (Βρετανία)
3. Τσιγιόρι Τατένο (Ιαπωνία) & Ντριούλις Γκονζάλες Μοράλες (Κούβα)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ – 63 κιλά
2004 Αθήνα 1. Αγιούμι Τανιμότο (Ιαπωνία)
2. Κλαούντια Χέιλ (Αυστρία)
3. Ντριούλις Γκονζάλες (Κούβα) & Ούρσκα Ζόλνιρ (Σλοβενία)
2000 Σίδνεϊ 1. Σεβερίν Βαντενέντε (Γαλλία)
2. Σουφάνγκ Λι (Κίνα)
3. Σουνγκ-Σουκ Γιούνγκ (Κορέα) & Γκέλα Βαντεκαβεγιέ (Βέλγιο)
1996 Ατλάντα 1. Γιούκο Εμότο (Ιαπωνία)
2. Γκέλα Βαντεκαβεγιέ (Βέλγιο)
3. Τζένι Γκαλ (Ολλανδία) & Σουνγκ-Σουκ Γιούνγκ (Κορέα)
1992 Βαρκελώνη 1. Καθρίν Φλερί-Βασόν (Γαλλία)
2. Αράντ Γιαέλ (Ισραήλ)
3. Ντι Ζάνγκ (Κίνα) & Ελενα Πέτροβα (Κοινοπολιτεία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ – 70 κιλά
2004 Αθήνα 1. Μασάε Ουένο (Ιαπωνία)
2. Έντιθ Μπος (Ολλανδία)
3. Ντόνγκια Γκιν (Κίνα) & Ανέτ Μποέμ (Γερμανία)
2000 Σίδνεϊ 1. Σιμπέλις Βερανές (Κούβα)
2. Κέιτ Χόουεϊ (Βρετανία)
3. Μιν Σουν Τσο (Κορέα) & Ιλένια Σκάπιν (Ιταλία)
1996 Ατλάντα 1. Μιν Σουν Τσο (Κορέα)
2. Ανέτα Ζεπάνσκα (Πολωνία)
3. Ουάνγκ Σιάν-Μπο (Κίνα) & Κλαούντια Ζβίερς (Ολλανδία)
1992 Βαρκελώνη 1. Οντάλις Ρεβέ-Χιμένεθ (Κούβα)
2. Εμανουέλα Πιεραντότζι (Ιταλία)
3. Χάιντι Ράκελς (Βέλγιο) & Κέιτ Χάουεϊ (Βρετανία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ – 78 κιλά
2004 Αθήνα 1. Νορίκο Άνο (Ιαπωνία)
2. Σία Λιού (Κίνα)
3. Λουτσία Μορίκο (Ιταλία) & Γιουρισέλ Λαμπόρντε (Κούβα)
2000 Σίδνεϊ 1. Λιν Τάνγκ (Κίνα)
2. Σελίν Λεμπρούν (Γαλλία)
3. Σιμόνα Ρίχτερ (Ρουμανία) & Εμανουέλα Πιεραντότζι (Ιταλία)
1996 Ατλάντα 1. Ούλα Βέρμπρουκ (Βέλγιο)
2. Γιόκο Τανάμπε (Ιαπωνία)
3. Ιλένια Σκάπιν (Ιταλία) & Ντιαντέμις Λούνα-Καστεγιάνος (Κούβα)
1992 Βαρκελώνη 1. Μι-Γιούνγκ Κιν (Κορέα)
2. Γιόκο Τανάμπε (Ιαπωνία)
3. Ιρένε Ντε Κοκ (Ολλανδία) & Λαετίτια Μέιγκναν (Γαλλία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ + 78 κιλά
2004 Αθήνα 1. Μάκι Τσουκάντα (Ιαπωνία)
2. Νταϊάμα Μπελτράν (Κούβα)
3. Φουμίνγκ Σουν (Κίνα) & Τέα Ντογκουζασβίλι (Ρωσία)
2000 Σίδνεϊ 1. Χουά Γιουάν (Κίνα)
2. Νταϊμά Μπελτράν (Κούβα)
3. Μαγιούμι Γιαμασίτα (Ιαπωνία) & Σεόν Γιούνγκ Κιμ (Κορέα)
1996 Ατλάντα 1. Σουν Φουμίνγκ (Κίνα)
2. Εστέλα Ροντρίγκεζ Βιλανουέβα (Κούβα)
3. Γιοχάνα Χάγκν (Γερμανία) & Κριστίν Σισό (Γαλλία)
1992 Βαρκελώνη 1. Ζουάνγκ Σιαουάν (Κίνα)
2. Εστέλα Ροντρίγκεζ Βιλανουέβα (Κούβα)
3. Ναταλίνα Λουπινό (Γαλλία) & Γιόκο Σακάουε

 

ΠΕΚΙΝΟ 2008

ΑΝΔΡΕΣ – 60κ
1. Τσόι Μίνχο (Νότια Κορέα)
2. Λούντβιχ Πάισερ (Αυστρία)
3. Ρίσοντ Σομπίροβ (Ουζμπεκιστάν)
3. Ρούμπεν Χουκς (Ολλανδία)
5. Ντιμίτρι Ντραζέν (Γαλλία)
5. Γκαλ Γεκουτιέλ (Ισραήλ)
7. Φρέιζελ Ουίλ (Καναδάς)
7. Γκρεκ Φάλον (Βρετανία)
11. Λαυρέντης Αλεξανίδης

ΑΝΔΡΕΣ – 66κ
1. Μασάτο Ουτσισίμπα (Ιαπωνία)
2. Μπενζαμίν Νταρμπελέ (Γαλλία)
3. Γιορντάνις Αρενσίμπια (Κούβα)
3. Τσολ Μιν Πακ (Βόρεια Κορέα)
5. Αλίμ Γκαντάνοβ (Ρωσία)
5. Μιράλι Σαρίποβ (Ουζμπεκιστάν)
7. Τζιοβάνι Νίκολα Καζάλε (Ιταλία)
7. Αχίν Ελ Χαντί (Αίγυπτος)

ΑΝΔΡΕΣ – 73κ
1. Ελνούρ Μαμαντλί (Αζερμπαϊτζάν)
2. Κιτσούν Ουάνγκ (Νότια Κορέα)
3. Ρασούλ Μπόκιεβ (Τατζικιστάν)
3. Λεάντρο Γκουιλέιρο (Βραζιλία)
5. Ντιρκ Βαν Τίχελτ (Βέλγιο)
5. Αλί Μαλομάτ (Ιράν)
7. Γιουσούκε Καναμάρου (Ιαπωνία)
7. Γκενάντι Μπίλοντιντ (Ουκρανία)

ΑΝΔΡΕΣ – 81κ
1. Όλε Μπίσοφ (Γερμανία)
2. Τζαεμπούμ Κιμ (Νότια Κορέα)
3. Τιάγκο Καμίλο (Βραζιλία)
3. Ρόμαν Γκόντιουκ (Ουκρανία)
5. Γκιγιόμ Ελμόντ (Ολλανδία)
5. Νιαμκχού Νταμντινσουρέν (Μογγολία)
7. Γιούαν Μπάρτον (Μεγάλη Βρετανία)
7. Ρόμπερτ Κράβτσικ (Πολωνία)

ΑΝΔΡΕΣ – 90κ
1. Ιρακλί Τσιρεκίτζε (Γεωργία)
2. Αμάρ Μπενιχλέφ (Αλγερία)
3. Χεσάμ Μεσμπάχ (Αίγυπτος)
3. Σεργκέι Ασβάντεν (Ελβετία)
5. Ιβ-Ματιέ Νταφρεβίλ (Γαλλία)
5. Ιβάν Πέρσιν (Ρωσία)
7. Αντρέι Καζούσενοκ (Λευκορωσία)
7. Εντουάρντο Σάντος (Βραζιλία)

ΑΝΔΡΕΣ – 100κ
1. Τουβσινμπαγιάρ Ναιντάν (Μογγολία)
2. Ασχάτ Ζιτκέγεβ (Καζακστάν)
3. Μοβλούντ Μιραλίγεβ (Αζερμπαϊτζάν)
3. Χενκ Γκρολ (Ολλανδία)
5. Πρζέμισλαβ Ματιάσεκ (Πολωνία)
5. Λεβάν Ζχορζχολιάνι (Γεωργία)
7. Ντάνιελ Χάντφι (Ουγγαρία)
7. Σούνγκχο Γιάνγκ (Νότια Κορέα)

ΑΝΔΡΕΣ + 100κ
1. Σατόσι Ίσι (Ιαπωνία)
2. Αμπντούλο Τανγκρίεβ (Ουζμπεκιστάν)
3. Όσκαρ Μπρέισον (Κούβα)
3. Τεντί Ρινέ (Γαλλία)
5. Μοχαμάντ Ρεζά Ροντακί (Ιράν)
5. Λάσα Γκουτζετζιάνι (Γεωργία)
7. Ταμερλάν Τμένοβ (Ρωσία)
7. Ζοάο Σλίτλερ (Βραζιλία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ -48κ
1. Αλίνα Αλεξάντρα Ντουμίτρου (Ρουμανία)
2. Γιανέτ Μπερμόι (Κούβα)
3. Πάουλα Μπελέν Παρέτο (Αργεντινή)
3. Ριόκο Τάνι (Ιαπωνία)
5. Οκ Σονγκ Πακ (Βόρεια Κορέα)
5. Λιουντμίλα Μπογκντάνοβα (Ρωσία)
7. Έβα Τσερνοβίτσκι (Ουγγαρία)
7. Άνα Ορμίγκο (Πορτογαλία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ -52κ
1. Ντονγκμέι Ξιάν (Κίνα)
2. Κουμ Άε Αν (Βόρεια Κορέα)
3. Σοράγια Χαντάντ (Αλγερία)
3. Μισάτο Νακαμούρα (Ιαπωνία)
5. Σολπάν Καλίγεβα (Καζακστάν)
5. Κιουνγκόκ Κιμ (Νότια Κορέα)
7. Ίλσε Χέιλεν (Βέλγιο)
7. Άνα Καρασκόσα (Ισπανία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ -57κ
1. Τζιούλια Κουινταβάλε (Ιταλία)
2. Ντέμπορα Γκράβενστιν (Ολλανδία)
3. Κέτλεϊν Κουάντρος (Βραζιλία)
3. Γιάν Σου (Κίνα)
5. Μαρία Πέκλι (Αυστραλία)
5. Μπάρμπαρα Αρέλ (Γαλλία)
7. Αϊκο Σάτο (Ιαπωνία)
7. Μπερναντέτ Μπάτσκο (Ουγγαρία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ -63κ
1. Αγιούμι Τανιμότο (Ιαπωνία)
2. Λουσί Ντεκός (Γαλλία)
3. Ελίζαμπετ Βιλεμπόορντσε (Ολλανδία)
3. Οκ Ιμ Ουόν (Βόρεια Κορέα)
5. Ντριούλις Γκονσάλες (Κούβα)
5. Κλαούντια Χάιλ (Αυστρία)
7. Ούρσκα Ζόλνιρ (Σλοβενία)
7. Ίσις Μπαρέτο (Βενεζουέλα)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ -70κ
1. Μασάε Ουένο (Ιαπωνία)
2. Αναϊσι Ερνάντες (Κούβα)
3. Ρόντα Ρούσεϊ (ΗΠΑ)
3. Έντιτ Μπος (Ολλανδία)
5. Ανέτ Μπεμ (Γερμανία)
5. Λέιρε Ιγκλέσιας (Ισπανία)
7. Ανέτ Μέσαρος (Ουγγαρία)
7. Γιούρι Αλβεάρ (Κολομβία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ -78κ
1. Σιουλί Γιάνγκ (Κίνα)
2. Γιαλένις Καστίγιο (Κούβα)
3. Γκιεόνγκμι Τζέονγκ (Νότια Κορέα)
3. Στεφανί Ποσαμέ (Γαλλία)
5. Εντινάνσι Σίλβα (Βραζιλία)
5. Εστέρ Σαν Μιγκέλ (Ισπανία)
7. Λχαμντέγκντ Πουρεβιαργκάλ (Μογγολία)
7. Χάιντε Βόλερτ (Γερμανία)

ΓΥΝΑΙΚΕΣ +78κ
1. Ουέν Τονγκ (Κίνα)
2. Μάκι Τσουκάντα (Ιαπωνία)
3. Λουτσίγια Πολάβντερ (Σλοβενία)
3. Ίνταλις Ορτίς (Κούβα)
5. Ναγιούνγκ Κιμ (Νότια Κορέα)
5. Τσερενχάντ Ντοριγκότοβ (Μογγολία)
7. Σαμάχ Ραμαντάν (Αίγυπτος)
7. Αν-Σοφί Μοντιέρ (Γαλλία)

Στατιστικά και ρεκόρ…

Τέσσερις τζουντόκα, όλοι από την Ασία, διατήρησαν τους τίτλους τους στο Ολυμπιακό τουρνουά του Πεκίνου. Πρόκειται για την Μασάε Ουένο (Ιαπωνία) στην κατηγορία των -70 κιλών, τον Μασάτο Ουτσισίμπα (Ιαπωνία) στα -66 κιλά, την Ξιάν Ντονγκμέι (Κίνα) στα -52 κιλά και την Αγιούμι Τανιμότο (Ιαπωνία) στα -63 κιλά. Το σχετικό επίτευγμα, έχουν πετύχει ακόμη πέντε αθλητές στο παρελθόν, με τον Ιάπωνα Τανταχίρο Νομούρα να είναι και ο μοναδικός με τρεις σερί τίτλους.

Αναλυτικά:

Όνομα ΚΑΤΗΓ ΕΤΗ
Πέτερ Σεισενμπάχερ (Αυστρία) -90κ. ανδρών 1984, 1988
Χιτόσι Σάιτο (Ιαπωνία)
+100κ. ανδρών 1984, 1988
Τανταχίρο Νομούρα (Ιαπωνία) -60κ. ανδρών 1996, 2000, 2004
Νταβίντ Ντουγιέ (Γαλλία) +100κ. ανδρών 1996, 2000
Ριόκο Τάνι (Ιαπωνία) -48κ. γυναικών 2000, 2004
Μασάτο Ουτσισίμπα (Ιαπωνία) -66κ. ανδρών 2004, 2008
Ξιάν Ντονγκμέι (Κίνα) -52κ. γυναικών 2004, 2008
Αγιούμι Τανιμότο (Ιαπωνία) -63κ. γυναικών 2004, 2008
Μασάε Ουένο (Ιαπωνία) -70κ. γυναικών 2004, 2008

Κάτοχος ενός ανεπανάληπτου ρεκόρ έγινε στην Κίνα η Ριόκο Τάνι-Ταμούρα. Η διασημότερη τζουντόκα σε ολόκληρο τον κόσμο, έγινε η πρώτη στην Ιστορία των Ολυμπιακών τουρνουά, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, που φτάνει τα πέντε Ολυμπιακά μετάλλια (2 χρυσά-2 ασημένια-1 χάλκινο). Μέχρι τώρα, το ρεκόρ των τεσσάρων μεταλλίων κρατούσαν ο Γάλλος Άντζελο Παριζί με ένα χρυσό, δύο ασημένια και ένα χάλκινο μετάλλιο, καθώς και η Κουβανή Ντριούλις Γκονζάλες (1-1-2). Το ρεκόρ των τριών χρυσών Ολυμπιακών μεταλλίων, μετά και την… αποτυχία της Τάνι, εξακολουθεί να κατέχει ο Τανταχίρο Νομούρα.

Οι κάτοχοι των περισσοτέρων μεταλλίων στην Ιστορία των Ολυμπιακών Τουρνουά είναι οι εξής:

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΜΕΤΑΛΙΑ ΣΕ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ
ΟΝΟΜΑ ΧΡ ΑΡΓ ΧΑΛΚ ΣΥΝΟΛΟ
Ριόκο Τάνι Ταμούρα (Ιαπωνία) 2 2 1 5
Ντριούλις Γκονζάλες (Κούβα) 1 1 2 4
Άντζελο Παριζί (Γαλλία/Βρετανία) 1 2 1 4
Τανταχίρο Νομούρα (Ιαπωνία) 3 0 0 3
Νταβίντ Ντουγιέ (Γαλλία) 2 0 1 3
Μαρκ Χουϊζίνγκα (Ολλανδία) 1 0 2 3
Σουν Χούι Κίε (Β. Κορέα) 1 1 1 3
Αμαριλίς Σαβόν (Κούβα) 0 0 3 3

Εκτός των άλλων, αυτή ήταν η δεύτερη ήττα στην καριέρα της Ριόκο Τάνι από τζουντόκα εκτός Ασίας. Το 1992, στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, ήταν δεύτερη πίσω από τη Γαλλίδα Σεσίλια Νοβάκ, ενώ επί κινεζικού εδάφους γνώρισε την ήττα από την Ρουμάνα Αλίνα Ντουμίτρου.

ΟΙ ΜΕΓΑΛΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΤΟΥ ΤΖΟΥΝΤΟ

image

Οι μεγάλες μορφές του Τζούντο

ΑΝΔΡΕΣ
Mασαχίκο Κιμούρα (Ιαπωνία, 1917-1993)
Θεωρείται ο μεγαλύτερος τζουντόκα όλων των εποχών. Πήρε το πρώτο dan σε ηλικία 15 ετών. Σε ηλικία 19 ετών ηττήθηκε για τελευταία φορά, άλλωστε σε ολόκληρη την καριέρα του γνώρισε μόλις τέσσερις ήττες. Το 1937 κατέκτησε το πρώτο χρυσό μετάλλιο στο πρωτάθλημα της Ιαπωνίας, εφαρμόζοντας την αγαπημένη του τεχνική osoto-gari. Με ύψος 1,70 και βάρος 86 κιλά, ήταν πολύ δυναμικός και έμεινε στην ιστορία και για τα πολύωρα προγράμματα προπόνησης που εφάρμοζε για να τελειοποιήσει την τεχνική του. Συνέχιζε να αγωνίζεται και μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και εγκατέλειψε την ενεργό δράση σε ηλικία 40 ετών.

Νταβίντ Ντουγιέ (Γαλλία, 1959)
Μια πολύ μεγάλη μορφή του αθλήματος είναι ο πρώτος αθλητής στην κατηγορία βαρέων βαρών που κατέκτησε τρία Ολυμπιακά μετάλλια. Η αρχή έγινε με το χάλκινο μετάλλιο το 1992 στη Βαρκελώνη για να ακολουθήσουν τα χρυσά μετάλλια το 1996 στην Ατλάντα και το 2000 στο Σίδνεϊ. Ο θρίαμβος του στο Σίδνεϊ παραμένει αλησμόνητος, καθώς ο Ντουγιέ προερχόταν από σοβαρό τραυματισμό σε ατύχημα με τη μοτοσικλέτα του. Τελικά, όχι μόνο ανάρρωσε αλλά επανήλθε δριμύτερος. Το 2000 αναδείχθηκε αθλητής της χρονιάς στη Γαλλία, ενώ στην καριέρα του έχει κατακτήσει τέσσερα χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και επίσης ένα χρυσό, ένα ασημένιο και δύο χάλκινα μετάλλια στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα. Από το 2001 είναι προπονητής στη γαλλική ομάδα των βαρέων βαρών.

Γιασουχίρο Γιαμασίτα (Ιαπωνία, 1957)
Θεωρείται ο πιο επιτυχημένος και αποτελεσματικός. Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λος Άντζελες (1984), ενώ αναδείχθηκε τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής. Από το 1977 ως το 1985 δεν είχε αντίπαλο στο πρωτάθλημα της Ιαπωνίας. Διετέλεσε προπονητής της ιαπωνικής ομάδας του Τζούντο (1989-2000) ενώ τώρα είναι επικεφαλής προπονητής στο Πανεπιστήμιο Τοκάι, καθώς και εθνικός σύμβουλος εκπαίδευσης.

Άντον Γκίισινγκ (Ολλανδία, 1934)
Ο πρώτος αθλητής ο οποίος έκανε ολόκληρο τον κόσμο να μιλάει για το Τζούντο. Ο πανύψηλος (2,02) Ολλανδός ήταν ο πρώτος χρυσός Ολυμπιονίκης στην κατηγορία των βαρέων βαρών το 1964 στο Τόκιο. Ουδείς πίστευε ότι ένας Ευρωπαίος θα νικούσε τους Ιάπωνες, αν και τρία χρόνια νωρίτερα ο Γκίισινγκ είχε αναδειχθεί παγκόσμιος πρωταθλητής. Η νίκη του στον τελικό εναντίον του Ιάπωνα Καμινάγκα σημειώθηκε μόλις σε οκτώ λεπτά, αλλά και η κίνησή του να απομακρύνει τον Ολλανδό φίλαθλο που έτρεξε να τον αποθεώσει, αμέσως μετά τη νίκη του, ώστε ο αντίπαλός του να συνέλθει και να σηκωθεί με αξιοπρέπεια, έμεινε στην ιστορία. Ο Γκίισινγκ αναδείχθηκε τρεις φορές παγκόσμιος πρωταθλητής, ενώ από το 1952 ως το 1964 καθώς και το 1967 κατακτούσε συνεχώς το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα! Μετά τη λήξη της καριέρας του έγινε πρεσβευτής του Τζούντο σε ολόκληρο τον κόσμο, ενώ είναι μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής.

Βίλχελμ Ρούσκα (Ολλανδία, 1940)
Ο πρώτος τζουντόκα ο οποίος κατέκτησε δύο χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια και μάλιστα σε μία διοργάνωση. Συνέβη στους Αγώνες του 1972 στο Μόναχο όταν ο Ολλανδός αθλητής θριάμβευσε τόσο στα +93 κιλά όσο και στην open κατηγορία, γράφοντας ιστορία. Η πρώτη εμφάνισή του στο διεθνές στερέωμα κατεγράφη το 1965 όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Βερολίνου ενώ κατετάγη δεύτερος στην open κατηγορία. Αν και άρχισε το Τζούντο σχετικά αργά (σε ηλικία 20 ετών) είχε πολλά φυσικά χαρίσματα που τον οδήγησαν στην ελίτ του αθλήματος. Αναδείχθηκε δυο φορές παγκόσμιος πρωταθλητής (και άλλη μία δεύτερος) ενώ συμμετείχε σε επτά Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα κατακτώντας, συνολικά 11 μετάλλια (επτά χρυσά, τρία ασημένια και ένα χάλκινο).

Ρόμπερτ Βαν Ντερ Βάλε (Βέλγιο, 1940)
Ένας θρύλος του Τζούντο. Έλαβε μέρος σε πέντε διοργανώσεις Ολυμπιακών Αγώνων και κατέκτησε ένα χρυσό, ένα ασημένιο και ένα χάλκινο μετάλλιο. Η τροπαιοθήκη του περιλαμβάνει επίσης τρία χρυσά, τέσσερα ασημένια και οκτώ χάλκινα μετάλλια σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα και δύο ασημένια και τρία χάλκινα μετάλλια σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Σε ηλικία 39 ετών κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα που διεξήχθη στο Βελιγράδι.

Κοσέι Ινούε (Ιαπωνία, 1978)
Ο σούπερ – σταρ του σύγχρονου Τζούντο στην Ιαπωνία, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο. Σημαιοφόρος της Ιαπωνίας στην τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Σίδνεϊ πραγματοποίησε την πρώτη εμφάνισή του ως τζουντόκα υψηλών προδιαγραφών το 1997 όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στο εθνικό πρωτάθλημα της Ιαπωνίας. Ο κόσμος άρχισε να μιλάει γι’ αυτόν και οι επιτυχίες διαδέχονταν η μία την άλλη. Το 1998 αναδείχθηκε νικητής στους Πανασιατικούς Αγώνες στη Μπανγκόγκ, ενώ το 1999 κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα. Στο Σίδνεϊ, το 2000, απλά επιβεβαίωσε την κυριαρχία του, ενώ τρία χρόνια αργότερα βρέθηκε και πάλι στο πρώτο σκαλί του βάθρου στο παγκόσμιο πρωτάθλημα της Οσάκα. Πολύ δυνατός και εξαιρετικά ταχύς, μοιάζει ακατανίκητος. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ νίκησε τους δυο πρώτους αγώνες του σε 18 και 9 δευτερόλεπτα αντίστοιχα (!) ενώ χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του αντιπάλου του στον τελικό, του Καναδού Νίκολας Γκιλ: «Είμαι πρωταθλητής κόσμου, γιατί ο άνθρωπος που με νίκησε δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο»!

Τανταχίρο Νομούρα (Ιαπωνία, 1974)
Είναι πλέον ο μοναδικός τζουντόκα που έχει στη συλλογή του τρία χρυσά Ολυμπιακά μετάλλια. Ο Ιάπωνας, κατέκτησε την πρώτη θέση στην κατηγορία των -60 κιλών, στο τουρνουά της Αθήνας και σε συνδυασμό με τις πρωτιές σε Ατλάντα και Σίδνεϊ, έγινε κάτοχος ενός μοναδικού ρεκόρ στην ιστορία του αθλήματος σε Ολυμπιακό επίπεδο. Στη συλλογή του έχει και δύο παγκόσμιους τίτλους και συγκεκριμένα ένα χρυσό μετάλλιο το 1997 στο Παρίσι και ένα χάλκινο το 2003 στην Οσάκα.
ΓΥΝΑΙΚΕΣ
Μπριζίτ Ντιντιέ (Γαλλία, 1958)
Η κορυφαία αθλήτρια και δεσπόζουσα φυσιογνωμία στη κατηγορία των μεσαίων βαρών στη δεκαετία του 80, διακρίθηκε για την εξαιρετική τακτική και τεχνική της. Μυήθηκε στο Τζούντο σε ηλικία 14 ετών και το 1979 πέτυχε την πρώτη διεθνή νίκη της, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Κερκέιντ. Μετά από ένα σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο, ανέβηκε κατηγορία (στα 66 κιλά) αλλά παρέμεινε στην ελίτ. Κατέκτησε τρία χρυσά και ένα ασημένιο μετάλλιο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (1982-87), ενώ σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα (1979-88) κατέκτησε συνολικά έξι μετάλλια (τέσσερα χρυσά, ένα ασημένιο, ένα χάλκινο). Το 1988 στη Σεούλ, όπου το Τζούντο αποτελούσε άθλημα επίδειξης για τις γυναίκες, κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο. Η Ντιντιέ εξακολουθεί να ασχολείται με το Tζούντο, με την ιδιότητα της αντιπροέδρου της γαλλικής ομοσπονδίας.

Σεσίλια Νοβάκ (Γαλλία, 1961)
Η μικρόσωμη Γαλλίδα άρχισε να ασχολείται με το Τζούντο σε ηλικία 11 ετών. Στην ιστορία έμειναν οι αναμετρήσεις με τη Βρετανίδα Κάρεν Μπριγκς, αλλά και τη Γιαπωνέζα Ριόκο Ταμούρα-Τάνι την οποία νίκησε στον τελικό των 52 κιλών των Ολυμπιακών Αγώνων της Βαρκελώνης. Τότε που η εμπειρία της Νοβάκ υπερίσχυσε του ενθουσιασμού, της κατά 14 χρόνια μικρότερης αντιπάλου της. Συνολικά στην καριέρα της η Νοβάκ έχει κατακτήσει τέσσερα χρυσά μετάλλια και ένα ασημένιο σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, ένα χρυσό και ένα χάλκινο μετάλλιο σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα και φυσικά το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης. Τώρα, είναι επικεφαλής προπονήτρια της εθνικής ομάδας γυναικών της Γαλλίας.

Κάρεν Μπριγκς (Μεγάλη Βρετανία, 1963)
Θεωρήθηκε η πρώτη γυναίκα – πρότυπο μιας ολοκληρωμένης τζουντόκα. Οι αγώνες της ήταν η απάντηση στα ερωτηματικά που μέχρι τότε έθεταν ορισμένοι για το Tζούντο γυναικών. Αναδείχθηκε τέσσερις φορές Παγκόσμια Πρωταθλήτρια και άλλες πέντε Πρωταθλήτρια Ευρώπης, ενώ κατέκτησε άλλα τέσσερα ασημένια μετάλλια στις δυο διοργανώσεις (1+3). Το 1992 θέλησε να προσθέσει στο παλμαρέ της και ένα Ολυμπιακό μετάλλιο, αλλά έπεσε πάνω στην καταπληκτική Γιαπωνέζα Ταμούρα-Τάνι η οποία δήλωσε μετά τον αγώνα, ότι ως πρότυπο αθλήτριας είχε πάντοτε την Μπριγκς. Τώρα η απόμαχη πλέον Βρετανίδα αθλήτρια διδάσκει τα μυστικά του Τζούντο στην πατρίδα της.

Ίνγκριντ Μπέργκμανς (Βέλγιο, 1961)
Η πιο αναγνωρίσιμη φιγούρα του Τζούντο γυναικών στα πρώτα χρόνια της εμφάνισής της στο διεθνές στερέωμα. Η Βελγίδα τζουντόκα έκλεβε την παράσταση καθώς συμμετείχε, συνήθως, δύο φορές στους μεγάλους αγώνες. Μία στη δική της κατηγορία (-72 κιλά) και άλλη μια στην open. Συνήθως νικούσε και τις δύο φορές, εφαρμόζοντας μάλιστα εντυπωσιακές τεχνικές για να φτάσει στην επιτυχία. Συνολικά στη μεγάλη καριέρα της κατέκτησε 23 μετάλλια σε μεγάλες διοργανώσεις: πέντε χρυσά, τέσσερα ασημένια και ένα χάλκινο σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα, έξι – πέντε – μηδέν σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα, ενώ αναδείχθηκε νικήτρια στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Σεούλ, όπου το Τζούντο ήταν άθλημα επίδειξης.

Μιν-Σουν Τσο (Κορέα 1972)
Η καλύτερη τζουντόκα όλων των εποχών στη Νότια Κορέα. Πρωταγωνίστησε σε όλες τις κατηγορίες που συμμετείχε, καθώς διαδοχικά ανέβηκε από τα 48 κιλά στα 52, εν συνεχεία στα 56, ύστερα στα 66, για να καταλήξει στα 70 κιλά. Κατέκτησε δυο Ολυμπιακά μετάλλια (χρυσό το 1996, αργυρό το 2000) ενώ κατέλαβε την τρίτη θέση στους αγώνες επίδειξης το 1988. Πρωταγωνίστησε επίσης στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα (δύο χρυσά, δύο χάλκινα) και στους Ασιατικούς Αγώνες. Πολύ δυνατή και ιδιαίτερα προσαρμόσιμη στις συνθήκες των εκάστοτε αγώνων.

Ντριούλις Γκονζάλεζ (Κούβα, 1973)
Η καλύτερη μαθήτρια του μεγάλου δασκάλου του Τζούντο στη Κούβα Ρονάλντο Μπεϊτία Βαλντίβε έχει χαρίσει στην πατρίδα της τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια. Ένα χρυσό (το 1996), ένα ασημένιο (το 2000) και δύο χάλκινα (1992, 2004). Μια εντυπωσιακή τζουντόκα, πολύ σταθερή στα κιλά της (56 και 57) αναδείχθηκε, ακόμη, έξι φορές νικήτρια στους Παναμερικανικούς Αγώνες ενώ πρωταγωνίστησε και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα όπου κατέκτησε δυο χρυσά, ένα ασημένιο και δύο χάλκινα μετάλλια. Αξίζει να σημειωθεί ότι η Γκονζάλεζ κέρδισε το χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στην Ατλάντα το 1996 μόλις 2 μήνες αφού είχε τραυματιστεί σοβαρά στη σπονδυλική στήλη.

Ριόκο Τάνι-Ταμούρα (Ιαπωνία, 1975)
Η διασημότερη τζουντόκα σε ολόκληρο τον κόσμο. Την αποκαλούν και ‘Yawara’ όπως δηλαδή και ο χαρακτήρας του καρτούν που έχει σχεδιαστεί με πρότυπο αυτήν την καταπληκτική όσο και μικροσκοπική Γιαπωνέζα (1,45μ., 48 κιλά). Κάθε δημόσια εμφάνισή της ξεσηκώνει τα πλήθη στην πατρίδα της καθώς είναι πολύ δημοφιλής και εξαιρετικά επιτυχημένη. Γεννηθείσα το 1975 έχει προλάβει, να κατακτήσει τέσσερα Ολυμπιακά μετάλλια (δύο χρυσά, δύο ασημένια), έξι τίτλους σε Παγκόσμια Πρωταθλήματα (συν ένα χάλκινο μετάλλιο) και να σημειώσει μεγάλες επιτυχίες στους Ασιατικούς Αγώνες και σε μεγάλα τουρνουά. Εμφανίσθηκε για πρώτη φορά σε ηλικία 15 ετών, στο μεγάλο τουρνουά της Fukuoka. H νίκη της επί της Βρετανίδας Μπριγκς, που αποτελούσε το πρότυπό της, προκάλεσε μεγάλη αίσθηση. Ένα νέο αστέρι είχε γεννηθεί. Από το 1991 ως το 2004 οι μοναδικές ήττες της σημειώθηκαν σε δυο τελικούς Ολυμπιακών Αγώνων και συγκεκριμένα το 1992 (Βαρκελώνη) και το 1996 (Ατλάντα).

Ο ΙΔΡΥΤΗΣ JIGORO KANO

Ο Τζιγκόρο Κάνο (Ιαπωνικά: 嘉纳 治 五郎) (28 Οκτωβρίου 1860 – 4 Μαΐου του 1938) ήταν Ιάπωνας εκπαιδευτικός που έμεινε γνωστός σαν ο ιδρυτής του Τζούντο.

Στην επαγγελματική ζωή του ήταν ένας εκπαιδευτικός. Υπηρέτησε διευθυντής της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης για το Υπουργείο Παιδείας από το 1898 έως το 1901. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη καθιέρωση του Tζούντο και του Κέντο ως μέρος του ιαπωνικού δημοσίου σχολικού προγράμματος το 1910.

Το Τζούντο ήταν η πρώτη ιαπωνική πολεμική τέχνη που κέρδισε ευρεία διεθνή αναγνώριση, και η πρώτη που έγινε επίσημο ολυμπιακό άθλημα. Παιδαγωγικές καινοτομίες που αποδόθηκαν στον Κάνο περιλαμβάνουν τη χρήση της μαύρης και λευκής ζώνης, καθώς και η εισαγωγή του συστήματος Νταν για να δείξει τη σχετική κατάταξη μεταξύ των μελών του μια πολεμική τέχνη.

Ο Κάνο ήταν επίσης ένας πρωτοπόρος του διεθνούς αθλητισμού. Ήταν το πρώτο ασιατικό μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ) (υπηρέτησε από το 1909 μέχρι το 1938) εκπροσωπώντας επίσημα την Ιαπωνία, στην πλειοψηφία των Ολυμπιακών Αγώνων που διεξήχθησαν μεταξύ 1912 και 1936 και λειτουργώντας ως ο κορυφαίος εκπρόσωπος για την Ιαπωνία για τους Ολυμπιακούς του 1940.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΤΖΟΥΝΤΟ

Kano-2

Η Ιστορία του Judo

Μπορεί μια πολεμική τέχνη να είναι ταυτόχρονα και ευγενική; Για τον κόσμο του Τζούντο δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία. Τα ιδεογράμματα άλλωστε που γράφουν την ονομασία του αθλήματος δείχνουν απλά της ευγένειας (JU) το δρόμο (DO) (ή «δρόμος της ηπιότητας). Ναι μεν η νίκη στο Τζούντο κατακτάτε όταν ο ένας αθλητής ρίξει τον άλλο στο έδαφος, ωστόσο όλη η διαδικασία βασίζεται στην πρακτική και τη μέθοδο της ευγένειας. Ο κάθε τζουντόκα υποχωρεί στη δύναμη του αντιπάλου του, προσαρμοζόμενος σε αυτήν και χρησιμοποιώντας την προς όφελός του.

Ο Τζίγκορο Κάνο, «πατέρας» του Τζούντο είχε πει το 1947: «Αν αντισταθώ όταν ένας δυνατότερος άντρας με σπρώχνει με όλη του τη δύναμη απλά θα νικηθώ. Αν, αντί να αντισταθώ, οπισθοχωρήσω, τότε αυτός θα χάσει την ισορροπία του και φυσιολογικά θα σκύψει μπροστά, στην κατεύθυνση προς την οποία σπρώχνει. Αν εγώ χρησιμοποιώντας τη δύναμη της ώθησής του και καθώς χάνει την ισορροπία του εφαρμόσω μια τεχνική είναι αρκετά πιθανό να τον ανατρέψω. Να ένα παράδειγμα, πολύ απλό, για το πώς ένας αγωνιζόμενος μπορεί να νικήσει υποχωρώντας στη δύναμη του αντιπάλου του. Σε αυτό έγκειται και η αρχή της ευγένειας».

Αυτό είναι το Τζούντο. Μια πολεμική τέχνη που γεννήθηκε στα τέλη του 19ου αιώνα στην Ιαπωνία, είχε άμεση επιρροή από το Ζίου Ζίτσου, αλλά παρουσίασε και καινούργια στοιχεία, που το έκαναν δημοφιλές σε ολόκληρο τον κόσμο. Ήταν, άλλωστε, το πρώτο εξ Ασίας άθλημα που συμπεριλήφθηκε στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων (το 1964 στο Τόκιο) και παρουσίασε στη διαδρομή του χρόνου πολύ μεγάλους αθλητές και αθλήτριες.

Η Ιστορία του Τζούντο
Το τζούντο γεννήθηκε στην Ιαπωνία.. «Πατέρας» του αθλήματος θεωρείται ο Τζίγκορο Κάνο (28 Οκτωβρίου 1860, Μικάγκε-Χιόγκο) πτυχιούχος πολιτικών και οικονομικών επιστημών αλλά και άριστος γνώστης της παιδαγωγικής της φυσικής αγωγής και των πολεμικών τεχνών, οι οποίες στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν μια συλλογή διαφόρων τεχνικών χωρίς αληθινό νόημα. Το Tζούντο, λοιπόν, ήλθε να καλύψει αυτό το κενό.

Λέγεται ότι ο Κάνο κατέληξε στο Τζούντο αναζητώντας τρόπους και νέες τεχνικές με τις οποίες θα αντιμετώπιζε τους μεγαλύτερους μαθητές του Ζίου Ζίτσου (σ.σ. Τζουτζούτσου όπως είναι η ακριβής ονομασία του). Η αλήθεια είναι ότι υιοθέτησε πολλές από τις τεχνικές του Ζίου Ζίτσου και ταυτόχρονα εφάρμοσε καινούργιες. Οριοθετώντας, όμως, ως βασικό στόχο του αθλήματος, εκτός από τη διάπλαση του ανθρώπινου σώματος και τη διαμόρφωση του ανθρώπινου χαρακτήρα μέσω της πνευματικής και ηθικής πειθαρχίας, μετέτρεπε το Τζούντο από μια νέα πολεμική τέχνη, σε πραγματικό τρόπο ζωής. Το 1882 ο Τζίγκορο Κάνο ίδρυσε το Kadokan Judo που σιγά-σιγά άρχισε να εξαπλώνεται σε ολόκληρη την Ιαπωνία. Το 1907 υπολογίζεται ότι είχε ήδη 10.000 αθλητές – μέλη.

Όταν, μάλιστα, εμφανίστηκαν οι τέσσερις «ουράνιοι φύλακες», ο Γίιρπο Σάικο, ο Τσουνέιρο Τομία, ο Γιοσιάκι Γιαμασίτα και ο Σακουΐρο Γιοκοχάμα, η σχολή του Τζιγκόρο Κάνο επικράτησε όλων των αθλητών του Ζιου Ζίτσου και ανέλαβε την εκπαίδευση της Αστυνομίας του Τόκιο. Το 1903 ο Γιαμασίτα κατ’ εντολή του Κάνο πήγε στις ΗΠΑ όπου διέδωσε το Τζούντο εκπαιδεύοντας ακόμη και τον Αμερικανό Πρόεδρο Τεοντόρ Ρούσβελτ.

Στις ΗΠΑ βρέθηκε κι ένας ακόμη φημισμένος αθλητής ο Μιτσούγκο Μαέντα που έδωσε 2.000 αγώνες χωρίς να γνωρίσει την ήττα (!), ενώ το 1915 το άθλημα διαδόθηκε και στη Βραζιλία.

Παρά τις φυσιολογικές αλλαγές, οι βασικοί κανόνες του Τζούντο παραμένουν ίδιοι όπως και η βασική φιλοσοφία του πατέρα του Τζούντο ο οποίος ήθελε μια νέα πολεμική τέχνη, ένα άθλημα, με τους λιγότερους δυνατούς τραυματισμούς.

Για τριάντα χρόνια ο Τζιγκόρο Κάνο αφιέρωσε τη ζωή του στη διάδοση και εξάπλωση του αθλήματος. Βασικός συνεργάτης του Βαρόνου Πιερ Ντε Κουπερτέν, είχε ενεργό ρόλο στο Ολυμπιακό Κίνημα, όντας και μέλος της ΔΟΕ.

Ο Τζιγκόρο Κάνο δεν πρόλαβε να δει εν ζωή (πέθανε το 1938), την είσοδο του Τζούντο στους Ολυμπιακούς Αγώνες (το 1964 στο Τόκιο) ούτε την ίδρυση της Διεθνούς Ομοσπονδίας (το 1951), την οποία είχε προτείνει ο ίδιος από τη δεκαετία του ‘30. Για την ακρίβεια ήταν 12 Μαΐου του 1951 όταν σε ένα δωμάτιο του κινέζικου εστιατορίου Choy’ s στο Λονδίνο, εννέα χώρες υπέγραψαν την ιδρυτική διακήρυξη της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας. Αυτή τη στιγμή η Διεθνής Ομοσπονδία Τζούντο (IJF) έχει στα μητρώα της περισσότερες από 180 χώρες-μέλη. Νωρίτερα, το 1948, είχε ιδρυθεί η Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τζούντο ενώ το 1951 διεξήχθη και το πρώτο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα.

Η εισαγωγή των κατηγοριών επηρέασε άμεσα την ανάπτυξη του Τζούντο, ενώ οκτώ χρόνια πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, το 1964, στην ίδια πόλη, διεξήχθη το πρώτο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα με συμμετοχή 31 αθλητών από 21 χώρες.

Το 1980 διεξήχθη, για πρώτη φορά, Παγκόσμιο Πρωτάθλημα και για τις γυναίκες. Δώδεκα χρόνια, αργότερα, το 1992 στη Βαρκελώνη το Τζούντο γυναικών συμπεριλαμβάνεται και στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων.

Αν και οι μεγάλες δυνάμεις του αθλήματος θεωρούνται η Γαλλία, η Ιαπωνία, η Νότια Κορέα, η Κούβα και η Ρωσία, η διασπορά των μεταλλίων στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι αρκετά μεγάλη. Είναι χαρακτηριστικό ότι στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ τα 56 μετάλλια του αθλήματος μοιράστηκαν 25 χώρες, μια περισσότερη σε σχέση με τους αγώνες της Αθήνας το 2004.
Στην Ελλάδα το Τζούντο εμφανίστηκε λίγο μετά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο. Το 1977 αναγνωρίστηκε επίσημα, ως άθλημα και εντάχθηκε στον ΣΕΓΑΣ ενώ το 1985 ιδρύθηκε η Ελληνική Ομοσπονδία Τζούντο που σήμερα αριθμεί 150 και πλέον σωματεία με μια δύναμη 6.000 αθλητών και αθλητριών.

Χρονολόγιο του Τζίγκορο Κάνο

1860: Γεννήθηκε στις 28 Οκτωβρίου στο Μικάγκε, της επαρχίας Χιόγκο και πήρε το όνομα Σινοσούκε. Ήταν ο τρίτος γιος του Τζιροσάκου Μαρεσίμπα Κάνο.
1871: Εκπαιδεύτηκε υπό τον Κέιντο Ουμπουκάτα σε ιδιωτικό σχολείο του Τόκιο (Σεϊτάτσου Σοτζούκου).
1873: Προκειμένου να λάβει ειδική μόρφωση στην αγγλική και γερμανική γλώσσα, εγγράφηκε σε ιδιωτικό σχολείο του Τόκιο (Ικουέι Γκιτζούκου).
1874: Εγγράφηκε σε σχολή ξένων γλωσσών του Τόκιο.
1875: Εγγράφηκε στη Σχολή Καϊσέι.
1877: Η πρώτη του επαφή με το Ζίου Ζίτσου (σ.σ. τζουτζούτσου) στη σχολή Τένσιν Σιν`γιο με εκπαιδευτή τον Χατσινοσούκε Φουκούντα.
1881: Αποφοίτησε από το Αυτοκρατορικό Πανεπιστήμιο του Τόκιο, έχοντας στην κατοχή του πτυχίο στις πολιτικές επιστήμες, στην πολιτική οικονομία και τη φιλολογία.
1882: Έγινε λέκτορας και μετέπειτα καθηγητής στο Γκακουσουίν, ενώ την ίδια χρονική περίοδο ίδρυσε το Κόντοκαν (σ.σ. Σχολή για τη Μελέτη της Οδού).
1883: Ίδρυσε και διηύθυνε το Κόμπουνκαν, που ήταν ένα σχολείο για κινέζους μαθητές.
1886: Διορίστηκε αντιπρόεδρος του Γκακουσουίν
1889: Αποδέχθηκε θέση στο Αυτοκρατορικό Τμήμα Νοικοκυριών, υποβάλλοντας παράλληλα την παραίτησή του από την αντιπροεδρία του Γκακουσουίν. Είχε την ευκαιρία για περιοδεία γνωριμίας και μελέτης με τα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ευρώπης.
1891: Έγινε διευθυντής του 5ου Ανώτερου Σχολείου της Επαρχίας Κουμαμότο.
1893: Έγινε διευθυντής του 1ου Ανώτερου Σχολείου του Τόκιο και στη συνέχεια διευθυντής του Ανώτερου Απλού Σχολείου του Τόκιο.
1897: Υπέβαλλε την παραίτησή του από διευθυντής του Ανώτερου Απλού Σχολείου του Τόκιο αλλά επανήλθε αργότερα στη θέση του.
1901: Για τρίτη φορά έγινε διευθυντής του Ανώτερου Απλού Σχολείου του Τόκιο, την ίδια χρονική περίοδο που το τζούντο (και το κέντο) είχαν γίνει πολύ δημοφιλή.
1908: Νόμος απαιτούσε απ` όλα τα γυμνάσια να παρέχουν εκπαίδευση στη ξιφασκία γκέκικεν και στο Ζίου Ζίτσου (σ.σ. τζουτζούτσου).
1909: Έγινε ο πρώτος Ιάπωνας μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής (ΔΟΕ).
1922: Εξελέγη στη Βουλή των Λόρδων.
1928: Παραβρέθηκε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Άμστερνταμ, ως μέλος της ΔΟΕ.
1938: Παραβρέθηκε στη συνάντηση της ΔΟΕ στην Αίγυπτο, όπου πρότεινε μάλιστα οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1940 να φιλοξενηθούν στην Ιαπωνία με την ενσωμάτωση και του τζούντο στο πρόγραμμα. Στις 4 Μαΐου άφησε την τελευταία του πνοή στο πλοίο που τον μετέφερε στην Ιαπωνία από το Κάιρο.

Ινστιτούτο Κόντοκαν

Το Ινστιτούτο Κόντοκαν, της Σχολής για τη Μελέτη της Οδού, εξακολουθεί να βρίσκεται στην καρδιά του παγκοσμίου Τζούντο. Αποτελεί την εξέλιξη της σχολής του Τζίγκορο Κάνο (σ.σ. ιδρύθηκε το 1882) και αναμιγνύει το λεγόμενο κλασσικό τζούντο με τον πρωταθλητισμό. Η Ιαπωνική ομοσπονδία τζούντο στεγάζεται στα κτίρια του Κόντοκαν, στο Τόκιο και όλοι οι τζουντόκα της Ιαπωνίας είναι μέλη του αφού έχουν κερδίσει τους βαθμούς τους στα εσωτερικά πρωταθλήματα του Ινστιτούτου.
Οι σημερινές εγκαταστάσεις του, στο κέντρο του Τόκιο, χτίστηκαν το 1958, ενώ το 1982 ανακαινίστηκαν και επεκτάθηκαν. Αποτελεί ένα πραγματικό «πανεπιστήμιο» του τζούντο και αποτελεί πόλο έλξης για κάθε τζουντόκα. Τα μέλη του πλησιάζουν τα δύο εκατομμύρια και οι αίθουσές του είναι ανοιχτές σχεδόν όλη την ημέρα, για Ιάπωνες και ξένους τζουντόκα που επιθυμούν να ασκηθούν. Εντός του Ινστιτούτου φιλοξενούνται βιβιλιοθήκες, ξενώνες και ένα μουσείο του τζούντο, ενώ λειτουργούν μαθήματα τζούντο κάθε επιπέδου .

ΑΓΩΝΕΣ Photo gallery

ΤΜΗΜΑΤΑ ΤΟΥ Γ.Σ.Η ΤΖΟΥΝΤΟ

Τμήματα :

•Αρχαριων

•Παιδικα ( απο 4 ετών)

•Προαγωνιστικά

•Αγωνιστικα

Παιδων – Κορασιδων

Εφήβων- Νεανίδων

Ανδρων – Γυναικών

 

Τμήμα Αυτοαμυνας

Περιλαμβανει:

•Τεχνική

•Φυσική κατασταση

•Ενδυναμωση

•Βελτίωση αυτοπεποίθησης

 

 

 

 

 

 

 

ΕΝΗΜΕΡΩΤΙΚΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ

image